Działanie w złej wierze

Sygnaliści, którzy działają w złej wierze nie pozostaną bezkarni. Sygnalista może ponosić odpowiedzialność zarówno karną, jak i cywilną, jeśli świadomie zgłosi nieprawdziwe naruszenie. W przypadku świadomego przekazywania fałszywych informacji lub ich publicznego ujawnienia, działanie takie kwalifikuje się jako działanie w złej wierze.

Grożą za to sankcje karne, które mogą obejmować grzywnę, ograniczenie wolności lub nawet karę pozbawienia wolności do dwóch lat. Głównym celem tych przepisów jest zapobieganie nadużyciom oraz ochrona przed bezpodstawnymi oskarżeniami.

Poszkodowani przez fałszywe zgłoszenia

Przepisy chronią osoby, które doznały szkody wskutek fałszywego zgłoszenia. Poszkodowani mają prawo dochodzić od nieuczciwego sygnalisty odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie ogólnych zasad prawa cywilnego. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy doszło do naruszenia dóbr osobistych lub powstała szkoda majątkowa bądź niemajątkowa.

Co jeśli sygnalista działa w dobrej wierze, ale zgłoszenie okaże się nieprawdziwe?

Odpowiedzialność sygnalisty zależy od tego w jakiej intencji działał, a nie od tego czy zgłoszenie okaże się prawdziwe. Sygnalista nie ponosi odpowiedzialności, jeśli działał w dobrej wierze, nawet gdy zgłoszenie okaże się nieprawdziwe. Oznacza to, że jeśli istniało uzasadnione podejrzenie naruszenia prawa, które później nie zostało jednak potwierdzone, sygnalista nie będzie pociągnięty do odpowiedzialności. Należy jednak pamiętać, że wykazanie dobrej wiary może być trudne. Rzetelny sygnalista powinien postępować rozważnie i unikać zgłaszania bez uzasadnionych podstaw i dostatecznych dowodów.

Uzasadnione podstawy i dostateczne dowody

Ustawa nie definiuje jednoznacznie pojęcia „uzasadnionych podstaw” czy „dostatecznych dowodów”. Kluczową rolę odgrywa tu jednak obiektywna ocena, polegająca na weryfikacji przekonania sygnalisty o prawdziwości informacji na tle rzeczywistych okoliczności danej sprawy. Przekonanie to, choć z natury subiektywne, musi mieć odzwierciedlenie w faktach i okolicznościach. Za słusznością zgłoszenia przemawiać będzie podobna ocena sytuacji przez osobę o podobnej wiedzy i doświadczeniu, działającą w tych samych warunkach. Taka analiza ma na celu ustalenie, czy zgłoszenie można uznać za prawdziwe i wskazujące na naruszenie prawa.

Podsumowanie

Podsumowując, sygnalista odpowiada karnie za świadome składanie fałszywych zgłoszeń. Może mieć także obowiązek naprawienia szkody, którą wyrządził swoim zgłoszeniem poszkodowanym osobom. W interesie pracodawców będzie więc przeprowadzenie skutecznej kampanii informacyjnej wśród pracowników, poświęconej zasadom sygnalizowania nieprawidłowości.

Więcej o ochronie sygnalistów tutaj.

Prawo pracy w przedsiębiorstwie – Bieluk i Partnerzy

Artykuł Czy sygnalista odpowie za zgłoszenie nieprawdziwych informacji? pochodzi z serwisu Prawo Pracy – Bieluk i Partnerzy.

Prawo do zachowania poufności tożsamości sygnalisty

Prawo do zachowania poufności tożsamości sygnalisty stanowi jedną z najważniejszych zasad postępowań wyjaśniających.  Ochrona poufności sygnalisty dotyczy informacji, na podstawie których można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować jego tożsamość. W praktyce ma to oznaczać, że dostęp do danych zawartych w zgłoszeniu, w tym danych dotyczących sygnalisty, mają wyłącznie osoby do tego upoważnione. Osoby te, pod groźbą określonych konsekwencji prawnych, mają obowiązek zachować je w tajemnicy. Nie mają prawa do ich upublicznienia. Wyjątek stanowi sytuacja, gdzie sygnalista składa wniosek o ujawnienie swoich danych.

Zgłoszenia anonimowe

W zakresie przyjmowania zgłoszeń anonimowych ustawa o ochronie sygnalistów pozostawia organizacjom dowolność w zakresie ich przyjmowania. Pracodawcy mają jedynie obowiązek określenia w procedurze zgłoszeń wewnętrznych czy umożliwiają dokonywanie zgłoszeń w formie anonimowej czy nie. W przypadku pozytywnego podejścia, procedura musi określać tryb postępowania z informacjami o naruszeniach zgłoszonych anonimowo. Zgłoszenie anonimowe oznacza całkowity brak możliwości ustalenia tożsamości sygnalisty.

W praktyce oznacza to, że przy planowaniu kanałów do dokonywania zgłoszeń wewnętrznych należy uwzględnić takie rozwiązania techniczne, które zabezpieczą sygnalistę przed dostępem do jego tożsamości przez osoby nieupoważnione lub w przypadku zgłoszeń anonimowych przed ujawnieniem jego tożsamości w ogóle.

Zapewnianie anonimowości w procesie sygnalizacji nieprawidłowości nie jest bezwzględnym obowiązkiem organizacji. To dana firma zdecyduje, czy będzie przyjmować anonimowe zgłoszenia czy też nie.

Procedura służy ochronie poufności

Jednym z najczęściej stosowanych kanałów zgłoszeń wewnętrznych są różnego rodzaju rozwiązania teleinformatyczne, np. e-maile, czy specjalne platformy i aplikacje .

Zgodnie art. 27 ustawy o ochronie sygnalistów: podmiot prawny gwarantuje, że procedura zgłoszeń wewnętrznych oraz związane z przyjmowaniem zgłoszeń przetwarzanie danych osobowych uniemożliwiają nieupoważnionym osobom uzyskanie dostępu do informacji objętych zgłoszeniem oraz zapewniają ochronę poufności tożsamości sygnalisty, osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz osoby trzeciej wskazanej w zgłoszeniu. Ochrona poufności dotyczy informacji, na podstawie których można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować tożsamość takich osób.

Do przyjmowania i weryfikacji zgłoszeń wewnętrznych, podejmowania działań następczych oraz przetwarzania danych osobowych sygnalistów mogą być dopuszczone wyłącznie osoby posiadające pisemne upoważnienie. Upoważnieni mają obowiązek zachować tajemnicę w zakresie informacji i danych osobowych, które uzyskały w ramach przyjmowania i weryfikacji zgłoszeń wewnętrznych.

Pracodawca musi zagwarantować, że procedura zgłoszeń wewnętrznych oraz związane z przyjmowaniem zgłoszeń przetwarzanie danych osobowych:

• uniemożliwiają nieupoważnionym osobom uzyskanie dostępu do informacji objętych zgłoszeniem,
• zapewniają ochronę poufności tożsamości sygnalisty.

Natomiast osoby uprawnione do:

• przyjmowania i weryfikacji zgłoszeń wewnętrznych,
• podejmowania działań następczych oraz przetwarzania danych osobowych sygnalisty,
  
  muszą mieć pisemne upoważnienie.

Praktykowane rozwiązania

Częstym kanałem dokonywani zgłoszeń wprowadzanym przez pracodawców są dedykowane skrzynki mailowe. Przy takim rozwiązaniu należy wziąć pod uwagę określenie zasad dostępu do skrzynki. Należy też przewidzieć sytuację, w której osoba, która odbiera zgłoszenia jest wskazana w zgłoszeniu jako ta, która narusza prawo. W takim wypadku należy to uwzględnić w treści upoważnień do przetwarzania danych, a w procedurze przewidzieć osobę, która musi ją zastąpić.

Duże firmy, często korzystają z rozwiązań firm zewnętrznych kupując odpowiednie oprogramowanie. Pamiętać należy, że bez względu na przyjęte rozwiązanie odpowiedzialność za dochowanie poufności spoczywa na pracodawcy. Zgodnie z art. 28 ust 4 ustawy o ochronie sygnalistów zawarcie umowy z dostawcą takiego oprogramowania nie uchyla odpowiedzialności pracodawcy za niespełnienie obowiązku zachowania poufności, udzielania informacji zwrotnej oraz podjęcia działań następczych.

Cyfrowe kanały zgłaszania naruszeń mają przewagę nad tradycyjnymi formami w wielu obszarach. Za ich pośrednictwem można dokonać zgłoszenia w każdym czasie, w każdym momencie i w każdym języku. Pozwalają nie tylko przyjąć zgłoszenia, ale też nimi administrować. Pozwalają zarządzać anonimowymi zgłoszeniami, jak i automatyzować proces zgłoszeń. Niemniej jednak z pewnością nie są one pozbawione potencjalnych ryzyk. Dlatego też, korzystając z oprogramowania dostarczanego przez zewnętrznego dostawcę, należy:

• zweryfikować go pod kątem wiarygodności,
• zabezpieczyć się na wypadek wycieku danych
• zapewnić mechanizmy szyfrowania, uniemożliwiające odczytanie treści zgłoszeń innym osobom, niż wskazane przez samą organizację.

Na marginesie można wspomnieć, że w przypadku anonimowych zgłoszeń przyjmowanych poza systemem IT może być też tak, że pracodawca rozpozna charakter pisma sygnalisty. I tu właśnie rozwiązania technologiczne stają się niezastąpione.

Podsumowanie

Reasumując, prawo do zachowania poufności sygnalisty wynika wprost z przepisów ustawy o ochronie sygnalistów i dotyczy wszystkich postępowań wyjaśniających. Tożsamość sygnalisty znają wyłącznie osoby, posiadające pisemne upoważnienia do procedowania zgłoszeń wewnętrznych. Mają obowiązek zachować w tajemnicy wszelkie dane, które mogłyby wpłynąć na ujawnienie danych sygnalisty.

Prawo do bycia anonimowym powstaje w chwili, gdy pracodawca przewidzi anonimowy sposób przekazywania zgłoszeń w procedurze w swojej organizacji. Sygnalista, zgłaszający nieprawidłowość w tym trybie powinien pozostać anonimowy w toku całego postępowania, jak i po jego zakończeniu.

Polski porządek prawnym za naruszenie obowiązku zachowania poufności i ujawnienie tożsamości sygnalisty przewiduje karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Artykuł Kiedy sygnalista ma prawo do zachowania poufności, a kiedy prawo do bycia anonimowym? pochodzi z serwisu Prawo Pracy – Bieluk i Partnerzy.

Przypominam, że co do zasady zgłaszanie naruszeń jest jawne, z zachowaniem zasady poufności danych sygnalisty i danych zawartych w zgłoszeniu. Organizacja może jednak dopuścić przyjmowanie zgłoszeń anonimowych, czyli takich, które uniemożliwiają ustalenie tożsamości sygnalisty.

Czy warto dopuścić taką możliwość?

Jak zawsze są dwie strony medalu. Argumentami przemawiającymi za wprowadzeniem takiego rozwiązania są przede wszystkim wyniki badania przeprowadzonego w kwietniu 2021 roku przez ARC Rynek i Opinia na zlecenie braf. tech wśród pracowników firm objętych przepisami o ochronie sygnalistów. Z wyników badania wynika, że:

• dla 69 proc. respondentów głównym powodem nieinformowania o nieprawidłowościach w miejscu pracy była i jest obawa przed konsekwencjami służbowymi wynikającymi ze zgłoszenia;
• 55 proc. doznało działań odwetowych i poniosło konsekwencje w miejscu pracy  lub słyszało o takim przypadku w swojej organizacji;
• 70 proc. badanych uważa, że determinantem skuteczności kanału komunikacji dla sygnalistów, która zachęci pracowników do dokonywania zgłoszeń, jest właśnie anonimowość.

Argumentami powoływanymi najczęściej przez pracodawców, którzy nie chcą wprowadzać zgłoszeń anonimowych jest obawa przez „zalaniem” organizacji mało ważnymi i często nieprawdziwymi zgłoszeniami, będącymi chęcią zemsty czy odegrania się na współpracownikach czy przełożonych. Poza tym pracodawcy boją się, że pracownicy będą dokonywać zgłoszeń, w celu uzyskania ochrony np. przed rozwiązaniem stosunku pracy

Moim zdaniem należy na to spojrzeć znacznie szerzej i rozważyć możliwość przyjmowania zgłoszeń anonimowych.

Korzyści zgłoszeń anonimowych

Po pierwsze zgłoszenia, które nie dotyczą naruszeń określonych w wewnętrznej procedurze nie muszą być rozpatrywane. Osoba zgłaszająca nie otrzyma zatem ochrony przewidzianej w ustawie.

Po drugie ochrona przewidziana dla sygnalisty należy mu się wyłącznie, gdy zgłasza prawdziwe naruszenie i robi to w dobrej wierze. Za przekazywanie nieprawdziwych informacji grożą określone w ustawie sankcje prawne.

W interesie organizacji leży, by dowiedzieć się o naruszeniu i móc wdrożyć odpowiednie działania naprawcze. Jeśli sygnalista będzie się bał zgłosić naruszenie w sposób jawny,  wysoce prawdopodobne jest to, że brak możliwości zgłoszeń anonimowych sprawi, że niektóre zgłoszenia nie wpłyną kanałem wewnętrznym i zostaną od razu przekazane do organów zewnętrznych.

Korzyści płynące z anonimowego raportowania moim zdaniem znacznie przewyższają związane z tym niedogodności. Budowanie właściwej kultury organizacji, odpowiednia komunikacja dotycząca procedur kształtuje właściwe postawy członków organizacji. Tylko dzięki takiej strategii można uniknąć nawału bezzasadnych zgłoszeń.

Artykuł Czy warto dawać możliwość anonimowego zgłaszania naruszeń sygnalistom? pochodzi z serwisu Prawo Pracy – Bieluk i Partnerzy.