Na podstawie przepisów wprowadzonych tzw. tarczą antykryzysową od dnia ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, zawiesza się obowiązki pracodawców w zakresie kierowania pracowników na okresowe badania lekarskie, określone w Kodeksie pracy.

Kiedy powróci obowiązek badań okresowych?

Przepisy stanowią, że po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są obowiązani niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków. Badania okresowe należy wtedy wykonać w okresie nie dłuższym niż 180 dni od dnia odwołania danego stanu (art. 12 a ust. 2 tzw. tarczy antykryzysowej).

Obowiązki związane z wykonywaniem badań okresowych staną się zatem aktualne w przypadku odwołania stanu epidemii i następującego po nim stanu zagrożenia epidemicznego. Samo odwołanie stanu epidemii nie wpływa na zakres obowiązków pracodawcy. Kluczowe w tej kwestii będzie dopiero odwołanie obu stanów. Od tego momentu pracodawca będzie miał 180 dni na skierowanie na okresowe badania lekarskie tych pracowników, którzy ich nie wykonali w okresie stanu epidemii i stanu zagrożenia epidemicznego.

Pracodawcy powinni rozważyć skierowanie pracowników na okresowe badania lekarskie już teraz. Odwołanie stanu zagrożenia epidemicznego z pewnością wpłynie na obciążenie lekarzy medycyny pracy. W takiej sytuacji wykonanie wszystkich zawieszonych badań lekarskich, w stosunkowo krótkim okresie, może okazać się organizacyjnie utrudnione.

radca prawny Paula Bajraszewska

Artykuł Badania okresowe a stan zagrożenia epidemicznego pochodzi z serwisu Prawo Pracy – Bieluk i Partnerzy.

Zawieszenie obowiązku wykonywania badań okresowych pracowników

Od dnia ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, pracodawcy nie mają obowiązku kierować pracowników na badania okresowe.

Obowiązek badań lekarskich trzeba będzie wykonać niezwłocznie w terminie 180 dni od dnia odwołania stanu epidemii. W ramach przypomnienia, wcześniejsza ustawa antykryzysowa wskazywała na termin 60 dni.

Zmiany w zakresie badań wstępnych i kontrolnych

Badania wstępne i kontrolne nadal są wykonywane. W przypadku braku dostępności do lekarza uprawnionego do przeprowadzenia takich badań, może je przeprowadzić i wydać odpowiednie orzeczenie lekarskie inny lekarz. Należy jednak pamiętać, że orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza traci moc po upływie 180 dni. Wcześniejsza ustawa antykryzysowa wskazywała na termin 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza włącza się do akt osobowych pracownika.

Przedłużenie terminu ważności orzeczeń lekarskich

Orzeczenia lekarskie wydane w ramach wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich, których ważność upłynęła po 7 marca 2020 r., zachowują czasowo ważność. nie dłużej jednak niż do upływu 180 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Dla porównania wcześniejsza ustawa antykryzysowa wskazywała na termin 60 dni.

Brak badań wstępnych dla osób zatrudnianych na stanowisko administracyjno-biurowe w razie zmiany zatrudnienia

W trakcie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, wstępnym badaniom lekarskim nie podlegają osoby zatrudniane na stanowisko administracyjno-biurowe. Warunkiem jest:

• posiadanie aktualnego orzeczenie lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie,
• stwierdzenie przez pracodawcę, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy.

Badania wstępne dla osób zatrudnianych na stanowiska inne niż administracyjno-biurowe w razie zmiany zatrudnienia

W stosunku do osoby zatrudnianej na stanowisko pracy inne niż administracyjno-biurowe, okresy, o których mowa w art. 229 § 1¹ pkt 1 i 2 Kodeksu pracy, tj. okresy, w których nie są wymagane ponowne badania lekarskie w razie zmiany zatrudnienia, zostają wydłużone do 180 dni. Oczywiście zmiana obowiązuje w trakcie trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Artykuł Zmiany w zakresie badań medycyny pracy wprowadzone tarczą 6.0 pochodzi z serwisu Prawo Pracy – Bieluk i Partnerzy.

Tak orzekł Sąd Okręgowy, który oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddalającego powództwo o przywrócenie do pracy. Wyrok Sądu II instancji jest prawomocny.

STAN FAKTYCZNY

Pozwany pracodawca, którego w toku postępowania reprezentowała Kancelaria Radców Prawnych Bieluk i Partnerzy, wypowiedział pracownikowi umowę o pracę. Jako przyczynę wskazał orzeczenie lekarskie stwierdzające przeciwdziałania zdrowotne wskutek których pracownik utracił zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. To z kolei wykluczało dalsze zatrudnienie u pracodawcy.

Pracownik wniósł pozew o przywrócenie do pracy. Pracownik wskazywał, że na skutek przeniesienia go na inny dział, stan jego zdrowia uległ pogorszeniu. To doprowadziło do powstania choroby zawodowej i utraty zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.

Pozwany pracodawca w toku postępowania wskazywał, że podana przyczyna wypowiedzenia była prawdziwa i uzasadniała rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę. Orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku zostało wystawione prawidłowo pod względem merytorycznym. Opierało się na ujawnionej dokumentacji medycznej. Nie budziło też wątpliwości pod względem formalnym i prawnym. Zaświadczenie wydał lekarz posiadający stosowne uprawnienia, na odpowiednim druku, w oparciu o obowiązujące przepisy.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU I INSTANCJI

Sąd Rejonowy oddalił powództwo pracownika. Stwierdził, że pracownik, na którym spoczywał ciężar dowodowy, nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby fakt występowania u niego choroby zawodowej. W szczególności, rozpoznanie u pracownika choroby, która została wpisana do wykazu chorób zawodowych stanowiący załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, nie jest równoznaczne z tym, że jest to choroba zawodowa. Przeciwskazania do zatrudnienia w warunkach danej pracy także nie jest równoznaczne z rozpoznaniem choroby zawodowej. Przeciwskazania mogą jedynie wskazywać, że te warunki pracy mogą powodować pogorszenie stanu zdrowia, albo nasilenie się objawów przewlekłej choroby, która ujawniła się wcześniej – przed zatrudnieniem u aktualnego pracodawcy.

WYROK SĄDU II INSTANCJI

Sąd II instancji podzielił ustalenia Sądu I instancji.

Sąd Okręgowy wskazał, że art. 231 Kodeksu pracy w swojej treści odwołuje się do choroby zawodowej, bez wskazania czy chodzi o chorobę zawodową, powstałą w trakcie zatrudnienia pracownika u jego aktualnego pracodawcy czy o jakąkolwiek inną chorobę zawodową, na którą cierpi dany pracownik bez względu na to kiedy ona powstała. Niemniej oczywiste jest, że chodzi wyłącznie o chorobę zawodową powstałą w trakcie zatrudnienia u aktualnego pracodawcy. Sąd II instancji stwierdził, że nie można przyjmować, aby aktualny pracodawca miał ponosić ekonomiczne i gospodarcze konsekwencje tego, że w przeszłości u innego pracodawcy pracownik pracował w warunkach, które doprowadziły do powstania u niego choroby zawodowej. Przyjęcie takiej wykładni jest racjonalne z punktu widzenia zapewnienia równej ochrony obu stronom stosunku pracy.

Skoro choroba, na którą cierpi pracownik istniała i uaktywniła się już co najmniej na kilka miesięcy przed przeniesieniem go przez pracodawcę na inny dział, to po stwierdzeniu przez lekarza medycyny pracy niezdolności do wykonywania przez niego pracy na dotychczasowym stanowisku, pozwany pracodawca nie był zobowiązany do przeniesienia go na inne stanowisko pracy i mógł rozwiązać z nim stosunek pracy. Warunki pracy na nowym dziale nie mogły bowiem wpłynąć na zaostrzenie objawów choroby pracownika, a tym bardziej na jej powstanie.

Z uwagi na powyższe, apelacja powoda od wyroku Sadu I instancji została oddalona.

Artykuł Choroba zawodowa. Wygrana sprawa pracodawcy pochodzi z serwisu Prawo Pracy – Bieluk i Partnerzy.